„Bezbłędnie” – Anna Majewska

Anna Majewska

Bezbłędnie

Siądziemy późnym wieczorem,

Przy zamkniętym oknie, przez które wpada powietrze 

I stroszy nam włosy i głaszcze policzki

I ja będę pisać i czytać, co napisałam

I będziesz słuchać mojego głosu,

mojego szeptu, mojego narzekania

O tym, jak skomplikowane jest pisanie wiersza

O wszystkich błędach i powtórzeniach, może celowych 

I będziemy się śmiać, z tych błędów i z samego pisania

I z pisania wiersza z błędami

A może wcale nie są błędami

A może właśnie tak miało być 

Nikt przecież nie powiedział, że nie wolno

Że jest to zły sposób na wyrażenie siebie

Że nie mogę pisać wiersza z błędami i bez błędów 

Bo przecież jakiś znaczenie się tam zawsze znajdzie

Ktoś zauważy w tym bełkocie jakiś sens

Nie będę to ja ani ty

My będziemy się tylko śmiać, rechotać 

A oni nazwą to sztuką 

Nawet jeśli napiszę coś źle 

Zupełnie jakbym nie miała pojęcia co robię 

To w porządku, patrzę na wiatr w twoich włosach 

A oni będą się kłócić – czy to specjalnie czy nie