Dzień dziecka, czyli o architektach tworzących fortecę z koców i krzeseł

Dzień dziecka, czyli o architektach tworzących fortecę z koców i krzeseł

Gdybyśmy spróbowali zdjąć z siebie warstwy oficjalnych tytułów, garniturów, opłaconych w terminie (bądź nie) rachunków i zmęczenia, to znaleźlibyśmy dokładnie tego samego człowieka, który potrafił spędzić godziny na dworze – budującego zamki z piasku, obserwującego wyścigi ślimaków czy konstruktora, który potrafił zbudować z krzeseł i koca fortecę, będącą nie do zdobycia. Dzień Dziecka przypomina nam o prostej prawdzie: dorosłość to tylko kostium, pod którym na zawsze pozostajemy dziećmi. To dzień, w którym warto postawić tezę – nikt z nas nigdy nie przestał być dzieckiem; zmieniliśmy jedynie gabaryty oraz ceny naszych zabawek.

Aby zrozumieć fenomen 1 czerwca należy cofnąć się do momentu, w którym świat musiał dorosnąć do obrony tych, którzy sami nie potrafili się obronić. Geneza Dnia Dziecka nie ma nic wspólnego z watą cukrową czy festynami. To historia pisana przez trudną architekturę XX wieku. 

Wszystko zaczęło się w 1925 roku w Genewie, podczas Światowej Konferencji na Rzecz Dobra Dzieci. To tam, po raz pierwszy na tak masową skalę, międzynarodowa społeczność pochyliła się nad losem najmłodszych, zauważając, że dziecko to nie „przyszły dorosły”, ale pełnoprawny obywatel wymagający ochrony, edukacji i miłości. Jednak oficjalny impuls, który ukształtował dzisiejsze święto w Polsce, a także w innych wielu krajach Europy Środkowo-Wschodniej, przyszedł ćwierć wieku później – w 1950 roku. W cieniu powojennych zniszczeń i rodzącej się zimnej wojny, organizacje kobiece oraz humanitarne wezwały do ochrony dzieci przed widmem kolejnych konfliktów i nędzy. Cztery lata później, w 1954 roku, Organizacja Narodów Zjednoczonych przypieczętowała tę ideę, ustanawiając Powszechny Dzień Dziecka. Wybór 1 czerwca w naszym regionie miał w sobie coś z poetyckiej sprawiedliwości – otwierał najcieplejszy, najbardziej obiecujący miesiąc w roku, stając się symbolem światła po mrokach wojny.

Współczesne obchody 1 czerwca to prawdziwa eksplozja radości. Szkoły zamieniają lekcje w sportowe turnieje, miasta organizują kolorowe festyny, a teatry otwierają swoje drzwi dla najmłodszych widzów. Dzisiejszy Dzień Dziecka ewoluuje jednak razem ze światem. Coraz częściej zamiast kolejnej plastikowej zabawki, rodzice podarowują dzieciom coś o wiele cenniejszego – swój czas. Rodzice na przestrzeni lat zrozumieli to, co psychologia dawno udowodniła: dziecko nie zapamięta kolejnej plastikowej figurki, ale będzie sobie przypominał zapach dymu z ogniska, a także tatę, który razem z nim ubrudził się błotem. Modne stają się dni „offline” – wspólne wyprawy do lasu, budowanie szałasów, pieczenie ciastek i wspólne wygłupianie się. To powrót do korzeni czystej, niczym nieskrępowanej zabawy.

Dorosłość to często tylko matematyka, harmonogramy oraz płacenie rachunków. Ale kiedy zachwycasz się tęczą, gdy czujesz ekscytację przed podróżą w nieznane, albo kiedy śmiejesz się do łez z głupiego żartu – to nie mówi w Tobie trzydziesto-, czterdziesto- czy sześćdziesięciolatek. To odzywa się Twoje wewnętrzne dziecko. Jesteśmy jak wieczne dzieci, które po prostu dostały do rąk większe zabawki: zamiast resoraka – prawdziwy samochód, zamiast klocków LEGO – budowę własnego domu. Intencja jednak pozostaje ta sama – wciąż chcemy układać świat po swojemu i szukamy w nim poczucia bezpieczeństwa.

Największą tragedią dorosłości nie jest starzenie się ciała, ale utrata zdolności do bezwzględnego zdumienia i radości. Dziecko posiada unikalną wręcz cechę – patrzy na świat bez filtra założeń. Nie wie, że coś jest niemożliwe, dopóki nie spróbuje. Nie kalkuluje czy opłaca mu się kochać psa – po prostu oddaje mu całe serce. 

Z okazji 1 czerwca warto sformułować jeden uniwersalny postulat. Niech ten dzień będzie świętem obustronnym. Życząc najmłodszym bezpiecznego oraz pięknego świata, życzmy samym sobie – tym ukrytym w dorosłych kostiumach – odwagi do zrzucenia powagi. Pozwólmy sobie na niewiedzę i naiwny zachwyt. Ocalenie w sobie dziecka to nie infantylizm – to jedyny skuteczny ratunek przed szarością świata.