„Karty” – Martyna Gawin

Karty

Zbyt wiele dałam ci z siebie, by rzucić w kąt stare księgi;

Czerwień zbolałych ust, wyciskać z myśli zaprzeszłych.

Pod skórą, głęboko jak tusz – w atramentem żłobionych znamionach;

Bytują jaskrawe sny, skostniałe w zgarbionych ramionach.

Plecy wygięte w cień, miesiąca łuna pod okiem;

Nie chciałam Tego, a jest – ta czerń wpełzła już w krwiobieg.

Płynie rzeką z dwóch łez i rozpala zakrzepłe zorze;

Daleko wśród Siedmiu Wież, gdzie z popiołów odradzał się człowiek.

Przebiega mnie życia dreszcz – uchyla się duszy wieko; 

Taliami znaczonych serc, odbija się losu echo.