„Magnolia” – Martyna Gawin

Magnolia

Przy moim domu rośnie magnolia;

Mała, choć grzmiąca – wysoka, jak dąb.

Na głowie zbyt bujna, różowa chusta;

Dziś welon – jutro – całun ze słońc.

Tak rosła, a rzewnie płaczą jej usta –

Ostatnich lat życia spróchniały grom;

Dzieci, co gęsto liście z niej drą.

Zapach mych myśli unosi, jak piórka;

Ogrzewam w jej blasku człowiecze ubóstwa;

I drżą moje ręce – zburzyłam jej tron.

Wierzyłam, że z wiatrem uleci ta chusta;

Gdzieś w ciepłe myśli różowych słońc.