,,Oto jest…” – Martyna Gawin

,,Oto jest…”

To cięgle za mało.

Ten zbożny (po)b y t  — nie wystarcza, nie zaspokaja.

Chcę: więcej — mniej — więcej…

Nie umiem wybrać.

Ten  b y t  to wciąż za mało, żeby istnieć naprawdę.

Za mało, za słabo, zbyt powierzchownie.

Zabierz mnie stąd, nie mogę patrzeć w lustro ułudy — nie chcę.

Nie będę, jak Ty, dźwigać zimnego oręża myśli… 

Aż do grobowej deski — 

Diageneza czaszki zaczyna się jeszcze za życia.

Nie będę wielbić pozorów boskości, gdy po północy Delta rozłamie Lutnię.

Wargi będą wciąż zaciśnięte, ręce niespokojne — powiem, że od kawy.

Dla najjaśniejszej duszy ten  (prze)b y t  to wciąż za mało.

Błazeński teatr świateł, w którym wąż mniej straszny jest 

Od trucizny człowieczego braterstwa.