,,Pokolenie Elektrowni II” – Martyna Gawin

,,Pokolenie Elektrowni II”

Nie muszę żyć jak oni… nie chcę.

Chcę coś zrobić… muszę.

Oni nie widzą, gdy ja ślepnę od świateł.

Oni tańczą w mroku — jak zabawki nakręcane kluczykiem.

Nie lubię tańczyć — ja pociągam za sznurki, kreślę mapy i kształty.

Kocham najprawdziwiej — nie ich, nie jego, nie was:

Siebie, życie i śmierć.

Dźwięk, słowo — obce krawędzie świata.

Nie muszę żyć jak oni, nie chcę.

Chcę znaleźć sposób — muszę…

Obudźcie się! — jak kiedyś Dzieci Kwiaty, jak Błazen z trzynastego piętra...