„Spowiedź” – Martyna Gawin

Spowiedź

Mówiła zbyt wiele, ale wciąż za mało, by ktoś ją usłyszał.

Tłumaczyła świat na język krótkich spojrzeń i zbyt głośnych pauz.

Znikała, gdy bolało życie, a w sercu robiło się chłodno.

Nieobecnego cienia nie potrafiła pozbyć się tak skutecznie, jak dziecięcego uśmiechu…

Nikt nie ośmielił się jej pokochać.

Nie protestowała.

Lubiła ciszę i porządek samotności.

Patrząc w lustro, ocierała dumnie słone chwile słabości.

Naiwnie kochała życie, ciągle łudząc się;

Że rozumie, że wie, że zapomni…

Ktoś mocno ją zranił, więc była zbyt twarda.

Wtedy nie wiedziała, że zobojętnieje, zblednie;

Zniknęła.